رابطه ابعاد هوش معنوي و سبك هاي حل مسئله با تاب آوري در ميان دانشجويان

سال دهم، شماره سوم، پياپي 39، پاييز 1396

سيدعلي مرعشي / استاديار روان شناسي باليني دانشگاه شهيد چمران اهواز                sayedalimarashi@scu.ac.ir

فاطمه ميرزائي / دانشجوي کارشناسي ارشد روان شناسي عمومي دانشگاه آزاد اسلامي واحد ايلام                           

طاهره محرابيان / دانشجوي کارشناسي ارشد روان شناسي باليني دانشگاه کردستان      t.mehrabian@yahoo.com

دريافت: 24/04/1394- پذيرش: 06/10/1394

چکيده

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطة ابعاد هوش معنوي و سبک هاي حل مسئله با تاب آوري، در ميان دانشجويان دانشگاه ايلام انجام شد. طرح تحقيق از نوع همبستگي است. بدين منظور، تعداد 186 نفر از دانشجويان به روش تصادفي خوشه اي انتخاب شدند و پرسش نامه هاي «هوش معنوي»، «سبک هاي حل مسئله» و «مقياس تاب آوري» را تکميل كردند. داده هاي تحقيق با ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندمتغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته هاي پژوهش ارتباط مثبتي ميان تمام ابعاد هوش معنوي با تاب آوري نشان داد. همچنين ميان متغيرهاي خلاقيت در حل مسئله، اعتماد در حل مسئله، و گرايش به حل مسئله با تاب آوري رابطة مثبت، و بين درماندگي در حل مسئله و مهارگري در حل مسئله با تاب آوري رابطة منفي وجود داشت. بالاترين ضريب همبستگي مربوط به معناداري شخصي است که مهم ترين متغير پيش بين در اين پژوهش است. بين اجتناب از حل مسئله با تاب آوري رابطة معناداري به  دست نيامد. ازآن رو، که افراد با هوش معنوي بالا و سبک هاي حل مسئلة سازگارانه تاب آوري بالاتري دارند، مي توان نتيجه گرفت که فراهم نمودن عوامل حمايتي (مانند مذهب و معنويت) به منظور افزايش هوش معنوي افراد، مي تواند منجر به افزايش تاب آوري آنها گردد.

کليدواژه ها: تاب آوري، هوش معنوي، سبک هاي حل مسئله، دانشجويان.