مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) روان‌شناسی و دین 2008-1782 4 3 2011 11 18 نظریه توحید در شادکامی 5 30 149 FA عباس پسندیده استادتمام- دارالحدیث- 0000-0003-2339-5909 Journal Article 2011 08 29 The present paper tries to explain what, according to Islam, the theory of happiness is if we take into account the two-dimensional structure of happiness (i.e. joy and satisfaction) and what things can demonstrate the realization of happiness. The method used in this research is a library survey and relevant Islamic sources such as the Holy Quran and traditions the Infallibles have been identified and studied on the basis of content analysis. The findings show that the theory of happiness in Islam is based on "monotheism", that is, on "monotheistic study of reality" and "conformity with monotheistic facts" related to happiness. According to this theory, happiness is based on the realities ordained by The Most High God and there is a certain way prescribed by The Most High God to achieve it. Knowing these realities and accepting them contribute to people’s "satisfaction" with what The Most High God has ordained because of their belief in the "good nature of such realities", and they bring "joy" to them because the joys which people need are satisfied through divine degree. هدف نوشتار آن است که روشن سازد با توجه به ساختار دو بعدی شادکامی (نشاط ـ رضامندی)، تئوری شادکامی از نظر اسلام کدام است و چه چیزی می تواند تحقق شادکامی را تبیین کند. این پژوهش، یک بررسی کتابخانه­ای است. بدین منظور، آن بخش از منابع اسلامی (قرآن و حدیث) که مربوط به این مسئله می­باشد، مشخص و با استفاده از روش تحلیل محتوا (متن) مطالعه شده اند. نتایج نشان می­دهد که تئوری شادکامی در اسلام، بر «توحید» مبتنی است که به معنای «واقعیت­شناسی توحیدی» و «هماهنگ­سازی با واقعیت­های توحیدی»ِ مربوط به شادکامی می­باشد. بر اساس این تئوری، شادکامی بر واقعیت­هایی مبتنی است که توسط خداوند متعال تقدیر شده و دستیابی به آن نیز راه خاصی دارد که باز توسط خداوند متعال تنظیم شده است. شناخت این واقعیت­ها و پذیرش آنها، از سویی موجب «رضامندی» از تقدیرهای خداوند متعال می شود، چون آنها را مبتنی بر «خیر» می­بیند. همچنین موجب «نشاط» می­شود، چون لذت­های مورد نیاز را بر اساس الگوی الهی آن تأمین می­کند. https://ravanshenasi.nashriyat.ir/sites/ravanshenasi.nashriyat.ir/files/article-files/1_5.pdf