مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) روان‌شناسی و دین 2008-1782 7 3 2014 09 25 رابطه بهزیستی معنوی و امیدواری با رضایت از زندگی در سالمندان 109 121 279 FA ابوالقاسم یعقوبی دانشیار - روانشناسی تربیتی دانشگاه بوعلی سینا حسین محققی فریبا منظمی تبار دانشجوی دکتری - روانشناسی تربیتی-دانشگاه آزاداسلامی واحد همدان Journal Article 2013 08 15 The present paper seeks to investigate the relationship of spiritual well-being and hope with life satisfaction among the aged. Based on a descriptive-correlative approach, this study was conducted on 85 people (46 men and 39 women) from the old folks' homes in Hamadan and Malayer. They completed questionnaires about spiritual well-being, hope, and life satisfaction. The results which were analyzed by Pearson correlation coefficient, independent t-test and regression analysis show that the relationship of spiritual well-being (r=0.65) and hope (r=0.45) with life satisfaction is significant (p<0.01). Furthermore, the results of regression analysis show that spiritual well-being and hope can explain %40 of the variance of the life satisfaction of the aged. The mean of the variables of hope (t=2.03, p<0.05) among men was greater than those among women. Besides, no significant difference between these two groups was detected with regard to other subscales. The results also show that the relationship of spiritual well-being and hope with the life satisfaction of the aged is positive and significant. These two variables explain a considerable portion of variance of life satisfaction. هدف این پژوهش شناسایی رابطه بهزیستی معنوی و امیدواری با رضایت از زندگی در سالمندان می باشد. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است و 85 نفر (46 مرد و 39 زن) از ساکنان خانه‌ی سالمندان همدان و ملایر انتخاب و به پرسش نامه های بهزیستی معنوی، امیدواری، و رضایت از زندگی پاسخ دادند. تحلیل نتایج با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، آزمون t مستقل، و تحلیل رگرسیون صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین بهزیستی معنوی (65/0=r) و امیدواری (45/0=r)، با رضایت از زندگی رابطه معنادار وجود داشت (01/0&gt;p). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که بهزیستی معنوی و امیدواری قادرند که 40 درصد از واریانس رضایت از زندگی سالمندان را تبیین کنند. در متغیر های امیدواری (03/2=t، 05/0&gt;p) و رضایت از زندگی میانگین مردان بیشتر از زنان و در سایر خرده مقیاس ها بین دو گروه تفاوت معناداری وجود نداشت. نتایج نهایی نشان می دهد که بین بهزیستی معنوی و امیدواری با رضایت از زندگی در سالمندان رابطه معنادار مثبت وجود دارد. این دو متغیر سهم قابل توجهی از واریانس رضایت از زندگی را تبیین می کنند. https://ravanshenasi.nashriyat.ir/sites/ravanshenasi.nashriyat.ir/files/article-files/7_10.pdf