مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) 2026 07 04 بررسی اثربخشی آموزش هوش معنوی بر خودکنترلی و تحمل پریشانی 5003533 10.22034/ravanshenasi.2026.5003533 FA بهروز قلائی 0009-0001-5448-6283 زهرا نعیمی 0009-0007-4679-4642 Journal Article 2026 01 06 Background and Objective: Adolescence is a critical period of psychological, physical, and social development, accompanied by cognitive and emotional changes that can affect self-control and distress tolerance. This study aimed to examine the effectiveness of spiritual intelligence training in improving self-control and distress tolerance among students. Materials and Methods: The present study employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest and a control group. The statistical population included tenth-grade female students in Hamadan during the 1404–1403 academic year. Thirty students were selected using a convenience sampling method and randomly assigned to experimental and control groups (15 per group). The experimental group received eight 60-minute sessions of spiritual intelligence training, while the control group received no intervention. Data were collected using self-control and emotional distress tolerance questionnaires and analyzed using analysis of covariance (ANCOVA). Results: The findings indicated that spiritual intelligence training had a significant positive effect on self-control and distress tolerance in the experimental group compared with the control group (P < 0.01). Conclusion: Spiritual intelligence training can be an effective approach for enhancing students’ emotional skills and psychological adaptation. زمینه و هدف: نوجوانی یکی از دوره‌های مهم رشد روانی، جسمانی و اجتماعی است که با تغییرات شناختی و هیجانی همراه بوده و می‌تواند بر مهارت‌های خودکنترلی و تحمل¬پریشانی اثر بگذارد. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش هوش¬معنوی بر بهبود خودکنترلی و تحمل-پریشانی دانش‌آموزان بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دختر پایه دهم شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود. ۳۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه‌ای آموزش هوش¬معنوی دریافت کرد و گروه گواه مداخله‌ای نداشت. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودکنترلی و تحمل¬پریشانی هیجانی بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج این پژوهش نشان‌دهنده تأثیر معنادار آموزش هوش¬معنوی بر خودکنترلی و تحمل¬پریشانی گروه آزمایش نسبت به گروه گواه بود (01/0>P). نتیجه‌گیری: آموزش هوش¬معنوی می‌تواند رویکردی مؤثر برای ارتقای مهارت‌های¬هیجانی و سازگاری روانی دانش‌آموزان باشد.