مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) روان‌شناسی و دین 2008-1782 2 2 2009 07 01 اثربخشی درمان یکپارچه‌ی توحیدی بر مؤلفه‌های شخصیت و بالینی 71 104 67 FA مهدی هادی کارشناس ارشد مسعود جان بزرگی استاد - گروه روان‌شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه Journal Article 2009 08 08 The "integrated monotheistic treatment" is one of the treating approaches setting spirituality as one of its primary principles, while seeking to integrate personality and unify it in the light of divine unity and thereby eliminating the grounds of committing crimes or repeating them, preparing the ground for the criminals' happy return to the society. The present research has studied the effect of the integrated monotheistic treatment on personality and clinical parameters in prisoners in the central prison of Qom. The 42 subjects were randomly selected from among 112 persons, and the results of the pretest and posttest (based on Cattell's analytical-clinical questionnaire) were compared. This treatment method had a meaningful effect in five personality factors, i.e. emotional stability, openness to change, boldness, psychological insecurity and tension, as well as ten clinical factors, i.e. hypochondria, depression along with self-destructive thoughts, depression along with stress, depression along with energy shortage, qualm and resentment, languor and seclusion, paranoia, schizophrenia, mental weakness, and mental incompetence. درمان یکپارچه‌ی توحیدی، یکی از رویکردهای درمانی است که ضمن اصل قرار دادن معنویت، به دنبال آن است که با یکپارچه سازی شخصیت و وحدت بخشیدن به آن در سایه‌ی توحید، زمینه‌ی انجام جرم و ارتکاب مجدد آن را از بین ببرد و راهی برای بازگشت سعادتمندانه‌ی مجرمان به جامعه فراهم آورد. در این تحقیق، اثربخشی درمان یکپارچه‌ی توحیدی بر مؤلفه های شخصیت و بالینی مددجویان زندان مرکزی قم بررسی شده است. جامعه‌ی آماری، از میان 112 نفری که مراحل درمان را پشت سرگذاشته اند، 42 نفر به صورت تصادفی برگزیده شدند و نتایج پیش آزمون و پس آزمون حاصل از اجرای پرسش نامه‌ی تحلیل بالینی کتل، در این افراد مقایسه شد. در پنج مورد از مؤلفه های شخصیت، یعنی ثبات عاطفی، سازگاری، جسارت، ناایمنی روانی و اضطراب، و همچنین ده مورد از مؤلفه های بالینی یعنی خود بیمارانگاری، افسردگی با افکار خودتخریبی، افسردگی همراه با اضطراب، افسردگی با کمبود انرژی، احساس گناه و رنجش، بی حوصلگی و گوشه گیری، پارانویا، اسکیزوفرنیا، ضعف روانی، و بی کفایتی روانی، این روش درمانی اثربخشی معناداری داشته است. https://ravanshenasi.nashriyat.ir/sites/ravanshenasi.nashriyat.ir/files/article-files/1302.pdf