مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) روان‌شناسی و دین 2008-1782 15 2 2022 06 30 اثربخشی آموزش یکپارچه‌نگر توحیدی بر صمیمیت زناشویی، باورهای ارتباطی و عملکرد خانواده 69 90 679 FA حسین کشاورز افشار استادیار - دانشکده روان‌شناسی دانشگاه تهران ابراهیم نامنی استادیار فهیمه باهنر دانشجوی کارشناسی ارشد هادی شیدفر کارشناس ارشد Journal Article 2020 02 17 The purpose of this research is to investigate the effectiveness of "integrative monotheistic education" on marital intimacy, communication beliefs and family functioning. The design used in this "quasi-experimental" research was pre-test-post-test with a control group and a three-month follow-up. The statistical population of the study included the parents of the students of one of the elementary boys' schools in the academic year 1997-1996 in Sabzevar city. The participants were selected using the available sampling method and were randomly divided into two experimental (15) and control (15) groups. For the experimental group, eight 90-minute group therapy sessions were held using the "monotheistic integration" method, but the control group received no treatment. The research instruments were three scales of "marital intimacy", "communication beliefs" and "family functioning" implemented in the pre-test and post-test and follow-up sessions in two groups. In order to analyze the data, repeated Measures ANOVA with Bonferroni test were used. The results showed that "integrative monotheistic education" improved marital intimacy, communication beliefs and family functioning in the experimental group compared to the control group (P<0.0005). Therefore, "integrative monotheistic education" can be used to improve marital intimacy, communication beliefs, and family functioning. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی «آموزش یکپارچه نگر توحیدی» بر صمیمیت زناشویی، باورهای ارتباطی و عملکرد خانواده است. روش این پژوهش «نیمه آزمایشی» با طرح پیش آزمون ـ پس آزمون با گروه گواه و پیگیری سه ماهه بوده است. جامعه آماری مطالعه والدین دانش آموزان یکی از مدارس پسرانه دوره ابتدایی در سال تحصیلی 96ـ97 شهر سبزوار بود که با استفاده از روش «نمونه گیری در دسترس» تعداد سی تن انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 تن) و کنترل (15 تن) قرار گرفتند. برای گروه آزمایش هشت جلسه گروه درمانی 90 دقیقه ای به شیوه «یکپارچه نگری توحیدی» برگزار شد، ولی برای گروه کنترل هیچ مداخله ای صورت نگرفت. ابزار پژوهش سه مقیاس «صمیمیت زناشویی» «باورهای ارتباطی» و «عملکرد خانواده» بود که در جلسات پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری در دو گروه اجرا شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها، از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون «بن فرونی» استفاده گردید. نتایج نشان داد «آموزش یکپارچه نگر توحیدی» موجب بهبود صمیمیت زناشویی، باورهای ارتباطی و عملکرد خانواده گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (0005/0>P). بنابراین، می توان از «آموزش یکپارچه نگر توحیدی» برای ارتقای صمیمیت زناشویی، باورهای ارتباطی و عملکرد خانواده استفاده نمود.

https://ravanshenasi.nashriyat.ir/sites/ravanshenasi.nashriyat.ir/files/article-files/4_43.pdf