بررسي مقايسه‌اي رابطة بين عوامل هوش معنوي با اضطراب و افسردگي در دانش‌آموزان مقطع متوسطه براساس زمينة تحصيلي

سال دهم، شماره دوم، پياپي 38، تابستان 1396

طاهره سهرابيان / دانشجوي دكتري روان‌شناسي دانشگاه لرستان                                          ntahmasebipour@yahoo.com

فضل‌اله ميردريكوند / استاديار روان‌شناسي دانشگاه علامه طباطبائي                                              mirfazlolah@yahoo.com

دريافت: 05/11//1393- پذيرش: 29/04/1394

چکيده

اين پژوهش با هدف بررسي رابطة بين عوامل هوش معنوي با اضطراب و افسردگي در دانش‌آموزان رشتة «معارف و علوم اسلامي» ‌و ساير رشته‌هاي تحصيلي انجام شده است. گروه نمونه شامل 38 دانش‌‌آموز رشتة علوم و معارف اسلامي ‌(کل جامعه) و 196 دانش‌آموز از رشته‌هاي گوناگون تحصيلي در پاية چهارم دبيرستان‌هاي شهرستان خرم‌آباد (ناحية 2 آموزش و پرورش) بود که به روش «نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي» انتخاب شدند. در اين پژوهش، از 3 پرسش‌نامة «هوش معنوي ناصري»، پرسش‌نامه «اضطراب بک» و پرسش‌نامه «افسردگي گلدبرگ» استفاده شد. نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد که اضطراب در هر دو گروه به‌طور معنا‌داري از طريق عامل شکيبايي (در هوش معنوي) قابل پيش‌بيني بود. همچنين افسردگي از طريق عامل شکيبايي و بخشش در گروه معارف و علوم اسلامي ‌و از طريق عوامل شکيبايي و تجارب معنوي در ساير دانش‌آموزان قابل پيش‌بيني بود. اما عامل شکيبايي پيش‌بيني‌کنندة بهتري بود. همچنين در گروه «معارف و علوم اسلامي» ‌اين عوامل پيش‌بيني‌کننده‌هاي قوي‌تري بودند.

كليدواژه‌ها: هوش معنوي، اضطراب، افسردگي، دانش‌آموزان.