رابطه دنياگرايي و تكبر با اهمال كاري سازماني

سال دهم، شماره سوم، پياپي 39، پاييز 1396

داود غفاري جعفري / کارشناس ارشد روان شناسي عمومي دانشگاه آزاد اسلامي واحد ساوه davoodgh1928@gmail.com

بهشته نيوشا / استاديار روان شناسي دانشگاه آزاد واحد ساوه                                 beheshteh_niusha@yahoo.com

دريافت: 24/03/1394- پذيرش: 12/09/1394

چکيده

شناخت خصوصيات و ويژگي هاي نيروي انساني، از جمله مؤلفه هاي تکبر و دنياگرايي، از عوامل مؤثر بر کارايي سازمان هاست. اين پژوهش، با هدف تعيين ميزان رابطه تکبر و دنياگرايي بر اهمال کاري سازماني انجام شد. روش پژوهش، توصيفي و با روش همبستگي است. نمونه شامل 403 نفر (117 زن و 286 مرد) بود که به صورت نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي در سازمان هاي شهر تهران انتخاب شدند. براي تجزيه وتحليل داده ها، از روش همبستگي و تحليل رگرسيون گام به گام استفاده شد. نتايج نشان داد که بين هر يک از ابعاد تکبر و دنياگرايي با اهمال کاري سازماني رابطه وجود داشت. از سوي ديگر، در بين مؤلفه تکبر، خرده مقياس هاي احساس حقارت و نياز به تأييد اجتماعي، پيش بيني کننده هاي قوي تري براي اهمال کاري سازماني بودند. همچنين در بين خرده مقياس هاي دنياگرايي، به ترتيب آخرت گريزي، گرايش هاي اجتماعي دنياگرايي و ويژگي هاي رواني دنياگرايي قدرت پيش بيني کنندگي قوي تري براي اهمال کاري سازماني داشتند.

کليدواژه ها: تکبر، دنياگرايي، اهمال کاري سازماني.